ناباروری در زنان مبتلا به دیابت

 دیابت با کاهش باروری زنان درارتباط است ناباروری یا کاهش میزان باروری با دلایل مختلفی  درارتباط می باشد که از جمله می توان به چاقی، اضافه وزن، ابتلا به عوارض دیابت ، ابتلا به سندرم  پلی کیستیک و ابتلا به بیماری اتوایمیون اشاره کرد.

با این وجود بسیاری از زنان  مبتلا به دیابت قادر به باردار شدن هستند بخصوص اگر دیابت آنها کنترل شده و وزن بدنشان در محدوده ی سلامت باشد.

بیماریهای زیر با کاهش نرخ باروری در ارتباط می باشند:

·        سندرم تخمدان پلی کیستیک PCOS

·        آمنوره (پویود نامنظم)

·        آمنوره ی ثانویه(پریود بمدت طولانی قطع می شود)

·        یائسگی زودرس (نارسایی زودرس تخمدان ها)

·        سرطان آندومتر (سرطان رحم)

·        عوارض عروقی و مشکلات قلبی عروقی

سندرم تخمدان پلی کیستیک PCOS

این بیماری یک مشکل شایع در میان زنان است که در آن تعداد زیادی کیست در تخمدانها بوجود می آید.

در حالیکه این ویژگی به خودی خود یک خطر محسوب نمی شود اما می تواند  سبب کاهش باروری شود. زنان  مبتلا به PCOSدارای  میزان بالاتری از هورمون تستوسترون (هایپرآندروژنیزم) نسبت به زنان سالم هستند.

PCOSمی تواند برباروری تأثیر گذارد،این بیماری با ایجاد پریودهای نامنظم (آمنوره) یا قطع پریود(آمنوره ی ثانویه) موجب اختلال در باروری می شود. این وضعیت  با تغییر شیوه ی زندگی  قابل درمان است درحالیکه داروهایی نظیر clomifeneو متفورمین می تواند  به بهبود شانس باروری کمک کند.

سندرم  تخمدان پلی کیستیک بخصوص  با چاقی و دیابت  نوع 2 مرتبط می باشد، افراد مبتلا به دیابت نوع 1 که مقادیر زیادی انسولین بصورت روزانه  دریافت می کنند ممکن است  درمعرض خطر PCOSقرار گیرند یا از PCOSرنج ببرند.

 آمنوره  و آمنوره ی ثانویه

 آمنوره یا Oligomenorrheaاصطلاحی است که برای پریود نامنظم بکار می رود در این حالت  فواصل بین دو دوره ی قاعدگی 35 روز یا بیشتر خواهد بود.

آمنوره ی ثانویه  حالتی است که فرد قبلاً یک چرخه ی قاعدگی طبیعی داشته است اما به مدت  6 ماه یا بیشتر هیچ قاعدگی در او اتفاق نمی افتد. افراد مبتلا  به دیابت  نوع 1 و دیابت نوع 2 درمعرض خطر زیادی برای آمنوره  و آمنوره ی  ثانویه  هستند.

 همچنین چاقی وسندرم تخمدان پلی کیستیک می تواند سبب ایجاد این دو وضعیت گردد. در زنان مبتلا به diabulimia(اختلال تغذیه ای در زنان مبتلابه دیابت  نوع 1) و افراد زیر وزن نرمال این وضعیت مشاهده می شود.

یائسگی زود رس

 یائسگی زود رس همچنین به عنوان نارسایی زودرس تخمدان شناخته می شود بنا به تعریف  هنگامیکه توقف قاعدگی قبل از سن 40 سالگی اتفاق افتد به آن یائسگی زود رس  می گویند. محققان درسال  2003 نشان دادند که افراد مبتلا به  دیابت نوع 1 در معرض خطر بیشتری برای مشکلات  قاعدگی از جمله یائسگی زود رس  هستند.

یائسگی زود رس همچنین با سایر بیماریهای اتوایمیون از جمله آدیسون، تیروئیدیت هاشیموتو و هیپوتیروئیدیسم(کم کاری غده ی تیروئید) ارتباط دارد.

درسال 2011 محققان نشان دادند که دیابت  نوع 2 با نرخ بیشتری از یائسگی  زود رس در ارتباط است.

منبع:

www.diabetes.co.uk